tag:blogger.com,1999:blog-516781367805911372012-02-09T15:05:00.815+01:00de verhalencarrousel"Le coeur connait les raisons, qui la raison ne connait pas" (Blaise Pascal).
"I never know what I think about something until I read what I've written about it" (William Faulkner).
"Wie smaak vindt in het lezen van goede boeken, is bij machte om de eenzaamheid te dragen, waar dan ook en met groot gemak" (Mahatma Gandhi).
"If we would see the color of our future, we must look for it in our present; if we would gaze on the star of our destiny, we must look for it in our hearts" (Canon Farrar).Roeliennoreply@blogger.comBlogger461100tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-23373952902195050472011-10-17T19:53:00.000+02:002011-10-17T19:53:38.030+02:00MaanZacht <br />als fluisterende wind <br />streelt de nacht de wassende maan.<br /><br />Zacht <br />als schuimige branding <br />streelt de zee het droge zand.<br /><br />Mijn voeten raken water <br />en zout blijft achter op mijn huid.<br /><br />De maan wordt groter <br />alsof ze luistert<br />naar mij <br />die zachtjes fluistert....<br /><br />Over wind en water<br />en de wijsheid van de maan.<br /> <br />Ze sterkt me <br />kwetsbaarheid in al haar kracht.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2337395290219505047?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-35697991948947591872011-05-19T19:35:00.000+02:002011-05-19T19:35:52.274+02:00StilteDe stemmen verstomden <br />en de stilte maakte haar entree.<br /><br />Glorieus, geliefd en nodig <br />zo nodig.<br /><br />Afstand schept helderheid <br />zoals loslaten ruimte gaf.<br /><br />Ademruimte <br />diep, dieper, oneindig.<br /><br />De levenskracht vloeit <br />en stroomt <br />en vindt haar weg.<br /><br />Haar eigen weg <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3569799194894759187?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-55839997611577039842010-11-28T17:45:00.000+01:002010-11-28T17:45:52.759+01:00Volle maanAls het donker invalt<br />en vermomd als zwarte deken<br />de tuin bedekt,<br />steken de hoogste bomen<br />met gemak...<br />of arrogantie?<br />hun takken uit<br />naar de volle maan.<br />Reikhalzend<br />zielswanhopig<br />en krachtig verlangend<br />naar het licht.<br />Ik glimlach want<br />ligt daarin niet de essentie<br />verborgen van waar verlangen...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5583999761157703984?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-71730483442338595172010-11-16T21:43:00.002+01:002010-11-16T21:46:16.037+01:00VerliesVerdriet en verlies<br /><br />Zo zwaar het leven nu voelt<br />Het verdriet is groter dan bedoeld<br />Het gevoel past niet in een woord of een zin<br />en het einde voelt niet als een nieuw begin<br /><br />De betekenis van deze dingen<br />de ervaring van dit verlies<br />Je hart wil zich sluiten<br />voor de wereld daarbuiten<br /><br />Maar toch: een licht<br />een vogel, een ster<br />een kinderlach, geluk, niet ver<br /><br />Voeten in het zand<br />afdrukken op het strand<br />Je bent er niet meer bij<br />maar je blijft altijd bij mij<br /><br />(<em><span style="font-size: x-small;">dit verdrietige gedichtje schreef ik op 26 december 2008 om een lieve vriendin in rouw te troosten, helaas moest ik er op 30 juni 2009 woorden aan toevoegen vanwege nieuw verdriet</span></em>). <br /><br />We huilen niet maar schreeuwen<br />we spreken niet maar kijken<br />naar elkaar <br />en houden elkaar vast <br /><br />Nooit kan ik voelen<br />wat jij nu voelen moet<br />nooit kan ik drogen<br />wat jij nu huilen moet<br /><br />Ik laat je los<br />maar nooit alleen<br />Ik droog je tranen<br />tot bloed vloeit uit steen<br /><br />(<em><span style="font-size: x-small;">dit gedicht is op 30-06-09 geschreven door mij en gepubliceerd op mijn andere blog: "<a href="http://www.blogger.com/posts.g?blogID=6742572549140187109&searchType=ALL&txtKeywords=&label=gedichten"><span style="color: #783f04;">beukenootjes</span></a>, ", dit is het tweede gedicht van een serie van 25 gedichten dat verhuist naar dit blog</span></em>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-7173048344233859517?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-60037068138930600462010-11-07T12:42:00.001+01:002010-11-07T12:42:14.692+01:00OnaantastbaarMet mijn hart open <br />en mijn ogen dicht,<br />strek ik mijn handen naar je uit.<br /><br />Ook al raak je me niet aan <br />je raakt me toch, <br />ik voel je, je bent er...<br />overal om me heen.<br /><br />Zo dichtbij <br />ben je nooit geweest.<br />Ook al ben je verder...<br />verder weg dan ooit.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-6003706813893060046?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-22124067591615935122010-11-01T20:37:00.001+01:002010-11-01T20:38:07.446+01:00HelendAls ik de dag begin <br />met de zorgen van gisteren <br />dan is het alsof ik de scherven <br />opnieuw breek <br /><br />Dat mag <br />best <br />van mij <br /><br />Als ik het uiteindelijk maar <br />bij elkaar veeg <br />zodat er morgen <br />niets meer te breken is.. <br /><br />(<em><span style="font-size: x-small;">dit gedicht is op 18-01-10 geschreven door mij en gepubliceerd op mijn andere blog: "<a href="http://www.blogger.com/posts.g?blogID=6742572549140187109&searchType=ALL&txtKeywords=&label=gedichten">beukenootjes</a>, ", dit is de eerste van een serie van 25 gedichten die zullen verhuizen naar dit blog</span></em>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2212406759161593512?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-46273054726751572662010-10-14T16:53:00.002+02:002010-10-16T23:15:59.229+02:00HeimweeHoe kun je heimwee hebben<br />naar iets dat je niet kent<br />Hoe kun je verlangen<br />naar iemand die je niet kent<br />Hoe kun je verliefd zijn<br />op een schim, een schaduw<br />een herinnering<br /><br />Hoe kun je zo geraakt worden<br />zo aangeraakt worden<br />in het diepst van je hart<br />dat een herinnering het heden beheerst..<br /><br /><em><span style="font-size: x-small;">(geïnspireerd op de song van Ilse de Lange</span></em>: "<strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ufOGzW761d8">miracle</a></strong>" klik)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-4627305472675157266?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-14401928349641093732010-09-27T14:48:00.001+02:002010-10-19T12:22:55.595+02:00Onverwacht<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Telkens als je het het minst verwacht<br />komt het genadeloos binnen <br />als de zon die opkomt na een donkere nacht<br /><br />Het laat je tollen op je benen<br />en draait je achteloos in het rond<br />Huilen, snikken, schreeuwen, wenen<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">er komt geen geluid meer uit je mond</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Je verkiest de sterren boven een pikzwarte nacht</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">en de zon die daarna genadeloos lacht</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Je verkiest, verlangt, hongert en smacht</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Het leven te leven is mooier dan gedacht</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-1440192834964109373?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-49922911461039416712010-09-01T21:49:00.002+02:002010-09-01T22:02:48.839+02:00September<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/TH6xAoxqKVI/AAAAAAAABWQ/mAYjsPIEtV0/s1600/IMG_0797.JPG"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 300px; FLOAT: right; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512037618451884370" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/TH6xAoxqKVI/AAAAAAAABWQ/mAYjsPIEtV0/s400/IMG_0797.JPG" /></a><br /><div>Wanhoop </div><div>leesbaar</div><div>in haar ogen</div><div>voelbaar</div><div>in trillingen van lucht</div><div></div><br /><div>Onbestaanbaar</div><div>onverklaarbaar</div><div>in onmacht</div><div>komen woorden </div><div>als, dan, toen..en nog een </div><div>zucht</div><div></div><br /><div>Ik wil niet meer</div><div>ik kan niet meer</div><div>haar adem stokt</div><div>en ogen sluiten</div><br /><div></div><div>Ze vouwt haar handen in de mijne</div><div>en houdt ze stevig vast</div><div>kracht die ik voel verdwijnen</div><div>van een lang gedragen last</div><br /><div></div><div>Kou beweegt het gordijn</div><div>buiten is het donker</div><div>het is voorbij</div><div>het zal nu september zijn</div><br /><div></div><div></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-4992291146103941671?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-80234420999901033952010-08-28T20:20:00.001+02:002010-10-19T12:23:20.723+02:00Het stormt..De zon laat zich niet zien<br />laat zich vertegenwoordigen door regen<br />regen, wind en nog eens regen<br /><br />Het geeft niet<br />het doet niets af<br />aan het gevoel, de emotie<br />tussen ons<br />regen, wind, storm of zon<br /><br />Het stroomt, <br />het verlangen, de wens,<br />de onrust,<br />het verlangen,<br />dicht bij jou te zijn<br /><br />De zon laat zich niet zien,<br />maar openbaart zich wanneer <br />je het het minst verwacht..<br />wanneer de regen striemt<br />de storm raast <br />en het verlangen om dicht bij jou te zijn<br />eindelijk wordt gestild<br /><br />De zon toont haar ware gezicht...,<br />het stormt.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-8023442099990103395?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-70791535726190976272010-08-10T20:59:00.007+02:002010-10-19T12:23:34.141+02:00Onderhuids<div>Onderhuids </div><div>huist een stem </div><div>een kracht </div><div>die de mijne niet is </div><div>en ik niet ken </div><br /><div></div><div>En jij </div><div>voel jij je geroepen </div>door mij<br /><div></div><br /><div>Onderhuids </div><div>barst het </div><div>breekt het </div><div>dreunt de grond</div><div>en scheurt de grond</div><br /><div></div><div>Stem gevend</div><div>kracht gevend</div><div>belichamend</div><div>breekt de aarde open</div><div>de hemel open</div><br /><div></div><div>Een schreeuw</div><div>klaterend</div><div>als een waterval</div><div>god</div><div>moeder</div><div>aarde</div><div>liefde</div><div></div><br /><div>Mijn liefde</div><div>meer dan wat er ooit was</div><div>Jouw liefde</div><div>wat ik ooit aan meer wenste</div><br /><div></div><div>Verzwolgen</div><div>zoals moeder aarde doet</div><div>maar dan in elkaars armen</div><div></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-7079153572619097627?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-37156000167540999302010-08-03T21:23:00.006+02:002010-10-19T12:23:46.627+02:00Eindeloos en oeverloos<div>Armen geopend<br />harten evenzo<br /><br />Koesterend in liefde<br />gesloten ogen<br />volledige overgave<br />en<br /><br />een intens gevoel van<br />overstromend geluk<br />bedwelmend<br />adembenemend<br /><br />Een zucht<br />een aanraking<br />Een omhelzing<br />wijdopen armen<br /><br />Open harten evenzo<br />liefde stromend<br />vloeiend<br />als een levensader<br /><br />Opnieuw<br />en opnieuw<br />en opnieuw</div><div><br />Eindeloos verlangen<br />oeverloos gelukkig zijn</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3715600016754099930?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-27197762562800269052010-07-01T13:25:00.005+02:002010-10-19T12:23:58.275+02:00VluchtAls ik je meenemen kon<br />ging je dan met me mee?<br /><br />Als ik je hand zou pakken<br />en zou zeggen: toe, kom<br />draaide je je dan toch <br />nog één keer om?<br /><br />Als ik je tranen drogen zou<br />zou je dan weer weten<br />hoeveel ik van je hou?<br /><br />Als een vogel wil je vliegen<br />hoog, zwevend in de lucht<br />aan de grond sta ik genageld<br />en wens je zachtjes: goede vlucht...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2719776256280026905?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-44927647841412630412010-06-25T20:47:00.007+02:002010-10-19T12:24:12.107+02:00Kaars(licht)<div>Nooit was de opluchting </div><div>zo groot en zo vrij van pijn </div><div>als bij het herkennen van dit samenzijn.</div><div></div><br /><div>Licht, vrolijk, vrij </div><div>en onbezwaard van gemoed</div><div>Je blijft degene</div><div>die ik het liefst ontmoet.</div><div></div><br /><div>Heldere stemmen als reisgezel</div><div>sprankelend licht als </div><div>leidraad door de nacht.</div><div>Een kaars in het donker dat</div><div>naast het bed op me wacht.</div><div></div><br /><div>Geen geheimen</div><div>geen vraagtekens achter elke zin</div><div>Maar gewoon weten</div><div>dat jij jij bent</div><div>en niets daar tussenin.</div><br /><div></div><div>De aarde biedt een fundament</div><div>de hemel een place to be</div><div>niets hoeft en niets moet</div><div>transparantie geeft licht en moed.</div><div></div><br /><div>Je ogen zijn donker, je handen zijn zacht</div><div>liefde van mijn leven</div><div>ik prijs mezelf gelukkig</div><div>dat jij op mij hebt gewacht.</div><div></div><div></div><div></div><div><em><span style="font-size: 78%;"></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-4492764784141263041?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-13348067453247163562010-06-22T19:44:00.006+02:002010-10-19T12:24:22.286+02:00De muur<div>Mijn hand beroert de jouwe </div><div>maar raakt je huid niet echt </div><br /><div></div><div>Mijn ogen zoeken de jouwe </div><div>maar missen het waarlijk zicht </div><div></div><div>Ik wil je horen, voelen en zien </div><div>maar merk hoe ver je weg bent, </div><div>onbereikbaar al misschien </div><br /><div></div><div>Je spottende lach</div><div>snijdt vlijmscherp door m´n ziel</div><br /><div></div><div>Je harde woorden</div><div>bouwen de muur torenhoog op</div><div></div><div>Mijn hart sluit zich terwijl ik verlang</div><div>mijn lijf krimpt samen, ik ben bang</div><br /><div></div><div>Het lukt me niet</div><div>ik bereik je niet</div><div>het is niet echt</div><div>dit samenzijn</div><br /><div></div><div>het doet alleen maar</div><br /><div>nog meer pijn</div><br /><div>en brengt ons niet waar we wilden zijn</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-1334806745324716356?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-78377852897235401502010-06-19T16:51:00.006+02:002010-10-19T12:24:31.886+02:00like a butterfly<div>je verschijning is als een vlinderwolk </div><div>dansend om mij heen </div><div>me meevoerend </div><div>van bloem naar bloem </div><div></div><br /><div>je levensvreugde is als zondvloed</div><div>stromend door mijn leven</div><div>me bedwelmend </div><div>als een zoet parfum</div><br /><div></div><div>je vuur is verwarmend</div><div>verlichtend als een ster</div><div>me reddend en dragend</div><div>als het parfum van de bloem</div><br /><div></div><div>zeg je</div><div>terwijl je mij betovert</div><div>en verovert</div><div>en we samen vlinders zijn</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-7837785289723540150?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-56253332295202871462010-05-26T20:11:00.016+02:002010-10-19T12:24:43.311+02:00Lost in this world<div>Terwijl ik denk dat dit niet zo hoeft te zijn<br />en ik me afvraag welke weg ik kiezen moet.<br />Voel ik -weet ik- dat het anders moet<br />en dat de wegen zich hier scheiden.<br /><br />En dat terwijl de zon haar best deed<br />en de wereld lachte.<br />Op dat moment besloot de regen dat het klaar was<br />en zette hevige storm aan het roer.<br /><br />Vanaf toen ging alles anders<br />toen werd alles anders.<br />En nu: de storm woedt, de regen striemt<br />en de wind waait.<br /><br />Terwijl als,<br />als ik naar buiten kijk<br />de zon heerst en de weg voor me<br />gewoon leeg blijkt.<br /><br />Hoe kan ik zo verdwaald zijn....<br />Lost<br />Lost in this world..<br /><br /><span style="font-size: 85%;">(geïnspireerd tijdens </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=jzHyYgQ0Lb8"><span style="font-size: 85%;">haar</span></a><span style="font-size: 85%;"> fantastische concert 2 jaar geleden, don´t leave before minute 2.57..)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5625333229520287146?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-57844799969314493282010-05-18T20:25:00.006+02:002010-10-19T12:24:53.025+02:00Als<div>Als ik de wind zou zijn</div><div>zou ik jouw haren strelen</div><div></div><br /><div>Als ik de zon zou zijn</div><div>zou ik jouw huid verwarmen</div><div></div><br /><div>Als ik de regen was</div><div>spoelde ik je schoon</div><div>als in honderdduizend kussen</div><div>willekeurig op je lijf gezoend</div><br /><div></div><div>Als ik je liefde was</div><div>zou ik je liefde zijn</div><div>Als je je uit zou strekken</div><div>zou ik naast je liggen</div><div>in de holte van je arm</div><br /><div></div><div>Als ik een bootje was</div><div>of ben, dan vaar ik weg bij ondergaande zon</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5784479996931449328?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-14905476116047062672010-05-08T19:34:00.006+02:002010-10-19T12:25:04.179+02:00Alsofalsof ik je niet mis<br /><br />Missen<br />jou missen<br />is het moeilijkste dat er is<br /><br />Het zwaarste gevoel om te voelen<br />al het fysieke valt er bij in het niet<br /><br />Het missen<br />het woord alleen doet mij geen pijn<br />Maar de lading<br />het jou missen<br /><br />Is hartverscheurend<br />onoverkomelijk<br />ongeneeslijk<br />en toch leef ik door<br /><br />Alsof<br />alsof ik je niet mis<br />alsof ik niet weet hoe missen voelt<br />alsof ik niet weet hoe donker de nacht is<br />hoe helder de sterren zijn<br />en hoe hard de maan om jouw naam schreeuwt<br /><br />Fysieke pijn is onvergelijkbaar<br />inwisselbaar<br />missen is wreed<br />en onherstelbaar<br /><br />Jou missen<br />is als een diepe, diepe wond<br />die zich uit in woorden<br />woorden van smart<br /><br />Slechts smart<br />zielesmart<br />gebroken hart<br />intens verward<br />koud, zielloos en hard<br /><br />Ik mis je zo......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-1490547611604706267?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-35667998349961299272010-04-14T09:25:00.005+02:002010-10-19T12:25:24.632+02:00Buiten<div>is het ware binnen</div><div>Hoe het licht de dag opent </div><div>en kleuren zich verdelen over het groen.</div><div>Hoe geluiden ontwaken </div><div>en eenheid vormen met wat was.</div><div></div><br /><div>Hoe je zachtjes meegevoerd wordt </div><div>naar de wereld van natuur.</div><div>Voelt waar je ware aard ligt </div><div>en overgaat op den duur.</div><br /><div></div><div>Hoe het licht de dag begint </div><div>en alles lichter maakt.</div><div>In een vroege boswandeling </div><div>waar je hart de ziel van de natuur raakt.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3566799834996129927?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-27351772717136825092010-03-21T21:01:00.006+01:002010-10-19T12:25:35.821+02:00Ik mis je zo..Verward duw ik de dekens weg<br />het is hier warm<br />ik heb het koud<br /><div>m´n gedachten vliegen heen en weer</div><div></div><br /><div>Wanneer zie ik je weer</div><div>misschien wel nooit</div><div>Misschien is het beter zo</div><div>misschien ook niet</div><div></div><br /><div>M´n handen leg ik op mijn buik</div><div>adem rustig in en uit</div><div>het helpt niet</div><div>ik mis je</div><div></div><br /><div>Het doet pijn</div><div>ik mis je</div><div>Ik slaap niet</div><div>ik mis je</div><div></div><br /><div>Pas tegen de ochtend</div><div>val ik in slaap</div><div>droom, slaap, denk, slaap</div><div>uitgeput, ik mis je</div><br /><div></div><div>De douche brengt uitkomst, </div><div>de dag begint</div><div>het leven zoals het was</div><div>maar...ik mis je zo</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2735177271713682509?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-90251501184651438682010-03-02T14:49:00.002+01:002010-10-19T12:25:46.952+02:00Het sterfbed"Het was warm in de kamer, warm en benauwd, alsof er al dagen niet gelucht was. Ze lag in het bed, dat ik zo goed kende van vroeger. Een stapel kussens ondersteunde haar broze botten. God, wat was ze vroeger mooi geweest..en sterk. Slechts een fractie van hoe ze toen was, herkende ik nu in dit fragiele wezen. Godzijdank herkende ze me en strekte ze haar handen naar me uit.<br /><br />Ook al had ik me voorgenomen het niet te zeggen, het er nooit meer over te hebben, zei ik het toch. Ik moest het zeggen, het had te lang geduurd en het was nog niet te laat. Ze duwde me weg. Waar kwam die kracht vandaan? Ze klemde haar handen voor haar oren: "ik wil het niet horen, ik wil het niet horen, ik wil niet meer".<br /><br />Alle pijn die ze had veroorzaakt, die ik had weggestopt, die ik altijd had ontkend, maar nooit vergeten was, kwam als een vloedgolf omhoog. Raakte me als een boemerang in het gezicht. Ik brak, brak bij de aanblik van deze stervende broze vrouw die nog altijd in staat was haar destructieve energie bij mij binnen te laten komen.<br /><br />Terwijl de arts mij de kamer uit duwde om te doen waarvoor hij gekomen was, greep ik me vast aan de deurpost, niet van plan om afscheid te nemen. Ze slikte een traan weg en zei dat het waar was. Dat het geen leugen was geweest, maar dat het nu voorbij moest zijn. Ze wilde niet meer. De kamer draaide, mijn maag draaide, het bed zakte weg, zij zakte dieper in de kussens, haar ogen werden vaal en haar handen lagen stil. Mijn maag keerde zich om.<br /><br />Immense pijn en onuitgesproken verdriet dat ik jarenlang bij me had gedragen, voelde ik nu wegglijden, wegglijden en overgaan in een stille kracht. De stille kracht om destructie te herkennen en nooit meer toe te laten.<br />De kracht om de andere kant op te lopen en dat was precies wat ik toen deed. Ik liep eindelijk weg, de andere kant op.."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-9025150118465143868?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-39965585369286488592010-02-17T18:49:00.009+01:002010-02-17T20:13:59.786+01:00Nooit over..<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/S3w_or3UhdI/AAAAAAAAA6U/03xB4RgjH9A/s1600-h/last+day.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 114px; FLOAT: right; HEIGHT: 114px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439292418158790098" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/S3w_or3UhdI/AAAAAAAAA6U/03xB4RgjH9A/s400/last+day.jpg" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/S3wvw-zf5jI/AAAAAAAAA6M/O0i7ursv2TI/s1600-h/strand+zee.jpg"></a><br />Als ik mijn ogen sluit<br />en mijn hart open voor jou<br />voel ik dat de sneeuw smelt<br />en de muur langzaam afbrokkelt<br /><br />Mijn verharde gezicht verzacht<br />als ik in je ogen kijk<br />merkbaar, voelbaar, tastbaar<br />mijn hand weer in de jouwe<br /><br />Je armen omhelzen me<br />en laten me nooit meer los<br />God, wat heb ik je gemist<br />elke vezel voelt een herinnering in m´n lijf<br /><br />Blootsvoets lopen we over het zand<br />je hand niet meer in de mijne<br />onnodig een aanraking<br />voor altijd één<br /><br />Neergevleid, verwarmd door de zon<br />weet ik<br />weet ik<br />dat dit voor altijd is<br /><br />Maar<br />ook<br />dat<br />het de laatste dag is<br /><br />Nooit over..<br /><br />Geïnspireerd op Sinaed o´Connor: <a href="http://%3cobject/" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/n2Ym54zOWnU&hl=nl_NL&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed height="344" type="application/x-shockwave-flash" width="425" src="http://www.youtube.com/v/n2Ym54zOWnU&hl=" fs="1&" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3996558536928648859?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-21222631285361841242010-01-28T20:57:00.005+01:002010-10-19T12:26:18.060+02:00dansen aan zeeal dansend<br />sprankelend<br />en verlangend<br /><br />ben ik<br />wen ik<br />en beken ik<br /><br />wie ik eigenlijk wil zijn<br />over een flinterdunne lijn<br /><br />draaiend, draaiend rond<br />tot de muziek verstomt<br /><br />monden raken tot een kus<br />gevoelens verward als in een lus<br /><br />de muziek vindt haar slot<br />jouw leven en mijn lot<br /><br />laat ons opnieuw beginnen<br />muziek overspoelt alle zinnen<br /><br />we sprankelen<br />dansen<br />en verlangen<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2122263128536184124?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-85356271381104811182010-01-21T10:08:00.005+01:002010-10-19T12:26:34.350+02:00Haïti<div>als je denkt </div><div>dat je niets hoeft te doen </div><div>omdat het toch niet helpt </div><div>of omdat het te weinig is </div><div>of erger nog dat het zinloos is </div><br /><div></div><div>stop dan met denken </div><div>en open je hart </div><div>laat je hart spreken </div><div>luister naar wel 555 redenen om iets goeds te doen </div><div>terwijl je weet dat één reden al genoeg is </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-8535627138110481118?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-59172711240850052392010-01-20T19:53:00.011+01:002010-10-19T12:26:46.555+02:00In vol vertrouwenOgen, tranen in een zacht gezicht<br />gespreide armen, voorzichtig wijd<br />dan: vol overgave en vederlicht<br />laat ik los en geef mij over aan de tijd<br /><br />Ik voel je handen op mijn huid<br />er is niets meer dat ons buitensluit<br />overstromend in een woordeloos verbond<br />er was geen moment eerder dat je zo dicht bij me stond<br /><br />Het vuur in de haard laait hoog en verwarmt ons hart<br />als verbeelding van hartstocht zonder mededogen<br />het weerspiegelt onze handen en ogen<br />en laat ons volkomen één zijn: niet verward<br /><br />God, wat ken ik je al lang<br />ik laat je nooit meer los<br />nee, ik ben niet bang<br />en voel dat ik me eindelijk van dit juk verlos<br /><br />Lief, mijn lief, ik hou zoveel van jou...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5917271124085005239?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-85221217273636645062010-01-11T11:44:00.003+01:002010-10-19T12:27:00.237+02:00Tranen in de sneeuwAls ik mijn ogen sluit, zie ik je toch nog voor me <br />Als ik stil sta, lijkt het alsof ik toch beweeg <br />Met mijn handen voor mijn oren <br />kan ik steeds jouw stem nog horen <br /><br />Alle woorden die je sprak<br />herhalen zich in beeld en geluid<br />het was mijn hart dat brak<br />maar jouw stem klonk er boven uit<br /><br />Ik beweeg me van je af<br />ik duw je van me weg<br />Maar jij laat je niet verdringen<br />welke woorden ik ook zeg<br /><br />Een tak kraakt, de natuur zegt stop<br />en eindelijk houden je woorden op<br />tijd voor stilte en een besluit<br />ik voel je koude handen op mijn bange huid<br /><br />Woorden raken me niet meer<br />en tranen druppen zacht<br />vallen op de aarde neer<br />waar een witte deken de pijn verzacht<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-8522121727363664506?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-79703474280982418712009-12-07T19:58:00.004+01:002010-10-19T12:27:22.394+02:00lichtsterrenlicht<br />maanlicht<br />als zonnestralen<br />op mijn gezicht<br /><br />handen die voelen<br />ogen die kijken<br />en niets is in het donker<br />wat licht moet lijken<br /><br />onbereikbaar en onaantastbaar<br />grote hoogte<br />hopeloos onverklaarbaar<br /><br />sterren zacht en zachter licht<br />voorzichtig op jouw en mijn gezicht<br />maanlicht rakelings naast het bed<br />alsof ik even niet heb opgelet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-7970347428098241871?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-58864176090634652182009-11-22T17:14:00.005+01:002010-10-19T12:27:40.695+02:00emotionele stopeen traan drupt op mijn hand<br />die dan door haar haren strijkt<br />meer dan ooit verwant<br />alsof het minder zwart lijkt<br /><br />peilloos verdriet<br />ik kan er niet meer bij<br />alsof ik haar verliet<br />zo voel ik mij<br /><br />onwaarschijnlijk hard gevallen<br />en het is nog niet voorbij<br />haar hart moet ze stallen<br />en dat doet ze maar bij mij<br /><br />we huilen bittere tranen<br />en het hart wordt langzaam koud<br />mocht ze zich ooit verder wanen<br />dan hoop ik dat ze zich staande houdt<br /><br />geen breuken en geen wonden meer<br />het hart berg ik voorzichtig op<br />niets doet haar nu nog zeer<br />als een emotionele stop<br /><br />dit is alles wat ik haar kan geven<br />ze staart verdrietig voor zich uit<br />is verdronken in haar eigen leven<br />en is te moe voor een besluit<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5886417609063465218?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-26625225611933952092009-11-17T09:24:00.007+01:002010-10-19T12:27:52.273+02:00scheidingschreeuwend pakt ze kasten uit<br />zwijgend pakt ze dozen in<br /><br />huilend maakt ze keuzes<br />wat blijft achter, wat is voor een nieuw begin<br /><br />ze smijt met spullen door de kamer<br />en veegt de scherven bij elkaar<br /><br />hun leven dat voorbij is<br />trekt als een kwelling aan haar voorbij<br />maar terwijl het door haar handen gaat<br />is het pijnlijk voelbaar toch niet voorbij<br /><br />als het hele huis leeg is<br />is het nog steeds niet klaar<br />schreeuwend vecht ze met herinneringen<br />die zo onverteerbaar moeilijk zijn voor haar<br /><br />ze wil gooien, schreeuwen, janken, krijsen<br />het kind staart zwijgend naar de grond<br />hoe moet ze ooit bewijzen<br />dat alles goedkomt wat ooit bestond<br /><br />verscheurd, verteerd en koud als steen<br />raapt ze haar laatste restje moed bijeen<br />haar hand zoekt naar het knopje van het licht<br />en met gebogen schouders trekt het kind de deur achter hun dicht<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-2662522561193395209?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-39033548204057269082009-11-13T11:28:00.005+01:002010-10-19T12:28:02.637+02:00seizoenende wind tilt me op<br />en neemt me mee naar verre oorden<br />de zon verwarmt mijn huid<br />laat een herinnering achter in mijn hart<br />de regen vervult me met duizend woorden<br />die ik aaneenrijg tot een lied vol smart<br /><br />de storm jaagt mijn angsten weg<br />en blaast mijn hoofd weer leeg<br />en als het kouder wordt en vriest misschien<br />dan kan ik heimwee en verdriet in jouw kleuren zien<br /><br />het wisselen van seizoenen<br />de verandering van eb en vloed<br />de stand van zon en maan<br />als ijkpunten in ons bestaan<br /><br />het weer, de zon, de wind<br />spelen met je gemoed<br />tillen je op en zetten je weer neer<br />zodat je weet hoe je verder moet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3903354820405726908?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-37666011091328210372009-11-10T21:35:00.004+01:002009-11-20T15:08:29.766+01:00één<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/SvnQ3uXn4lI/AAAAAAAAAew/_h-bIA5l4Os/s1600-h/madison.jpeg"><img style="cursor: pointer; width: 116px; height: 114px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZK6sfVdqqTA/SvnQ3uXn4lI/AAAAAAAAAew/_h-bIA5l4Os/s400/madison.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402578883766116946" border="0" /></a><br /><br /><br />liefdevol<br />belangeloos<br />eindeloos<br />verlangend<br />langzaam<br />bewonderend<br />twijfelend<br />passioneel<br />hartstochtelijk<br />beminnend<br />piekerend<br />qui vive<br />et dormant<br />pijnlijk<br />gesloten<br />begrensd<br />veroverd<br />één<br />tot in<br />hart<br />en ziel<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3766601109132821037?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-45571292353256634732009-11-07T18:14:00.006+01:002010-10-19T12:28:29.632+02:00herfststormwanneer de wind waait om je huis<br />voel dan dat ik bij je ben<br />wanneer de regen wanhoopt als in drama<br />is dit nog steeds jouw thuis<br /><br />als de regen striemend op de ruiten slaat<br />en de vogels zingen als in hun laatste lied<br />als de takken breken en het hout vergaat<br />ben ik waar je me achterliet<br /><br />als de storm je buitensluit<br />en je rilt van binnenuit<br />als je nat en koud bent van bot tot huid<br />ben ik er, volop en voluit<br /><br />plots wordt het stil en minder koud<br />de natuur zwijgt als het graf<br />je weet dat ik van je houd<br />al is die herfststorm nog niet af<br /><br />wees niet bang<br />ik ben heel dicht bij jou<br />ook al duurt de nacht te lang<br />ik leef alleen voor jou<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-4557129235325663473?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-7840811708809603022009-11-03T11:08:00.011+01:002010-10-19T12:28:50.971+02:00het kind en..wat is er nog voelbaar<br />van hoe het is geweest<br />welke herinnering koester ik<br />aan die tijd het meest<br /><br />waarom is de toekomst<br />voor mij beter verdraagbaar<br />en waarom zijn jouw woorden<br />voor mij niet meer verstaanbaar<br /><br />waarom zit de deur voorgoed op slot<br />en waarom bezegel ik mijn eigen lot<br /><br />het schild, het pantser en de muur<br />droogden mijn tranen op den duur<br />ik liet het los en keek niet om<br />en vraag me nu soms af: waarom?<br /><br />een kind moet overleven<br />in onschuld en onwetendheid<br />en omdat dat hard en zwaar bleek<br />raakte ik je langzaam kwijt..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-784081170880960302?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-60388782494121915672009-10-29T22:05:00.005+01:002010-10-19T12:29:52.919+02:00eenzaamheideenzaamheid is dichtbij<br />als een rollende golf<br />overspoelt het mij<br /><br />eenzaamheid is dichtbij<br />als het naderend onweer<br />ben ik vogelvrij<br /><br />eenzaamheid doet me verstillen<br />afkoelen en niet meer willen<br /><br />eenzaamheid is dichtbij<br />het raakt me aan<br />het werpt me terug<br /><br />ik verzet me hevig<br />en draag de wereld op mijn rug<br /><br />ik draai me om en ren vooruit<br />de eenzaamheid zit me op de huid<br />ik ren, ik ren en ik win<br />en zie de eenzaamheid als een nieuw begin<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-6038878249412191567?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-4436952511389597692009-10-28T08:57:00.010+01:002010-10-19T12:30:09.326+02:00kom lief kindkom<br />kom lief kind<br />dat voorzichtig groter wordt<br /><br />kom gerust een stapje dichterbij<br />en vouw je vingers in de mijne<br />mijn armen sla ik om je heen<br />zodat je even kunt verdwijnen<br /><br />de tranen die jij niet meer huilt<br />drogen langzaam op, op mijn gezicht<br />als kwetsbaarheid die jij verruilt<br />voor kracht die hopelijk jouw pijn verlicht<br /><br />je hoeft me niets te zeggen<br />pak alleen mijn handen maar<br />de grens die jij graag wilt verleggen<br />is voor mij echt even breekbaar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-443695251138959769?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-55593561220050600332009-10-24T19:17:00.006+02:002010-10-19T12:30:24.599+02:00mijn franse land ofwel chaque fois....als ik er niet wil zijn<br />kan ik altijd weg<br />ik zoek mijn uitweg<br />naar mijn franse land<br /><br />wanneer er teveel is<br />in mijn hoofd<br />dan zoekt mijn hart een weg<br />naar het franse land<br /><br />noem het heimwee<br />noem het smart<br />ik weet dat ik daar kan zijn<br />in mijn franse land<br /><br />er is geen huis<br />geen land of domein<br />alleen een onbestemd verlangen<br />naar het franse land<br /><br />chaque fois.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5559356122005060033?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-7220566559434286792009-10-23T20:44:00.011+02:002010-10-19T12:30:40.711+02:00met hart en zielOm schoon schip maken heb je toch wel een week nodig. Als bestemming had ik Vlieland gekozen. Ik wilde buiten zijn in de natuur en weinig tot geen mensen zien. Hoe minder contact hoe beter, de dagelijkse gesprekjes met de mensen die ik hier en daar zou ontmoeten, zouden genoeg zijn. Ik hoefde geen diepgravende vriendinnendingen, geen gezeur aan mijn kop. Het is in mijn hoofd sowiezo al filerijden zonder ochtendspits.<br /><br />Ik draaide met mijn tenen diepe cirkels in het zand. Als het water kwam, liepen de cirkels meteen vol. Dat klopte tenminste. Het maakte me rustig als de dingen klopten. Een cirkel is rond. En water loopt naar dieper gelegen gebieden. Dus het klopte, waar ik heel blij van werd.<br />Blij? Nee, dat was niet het goede woord. Blij, happy, enthousiast, gelukkig, dat waren woorden die voor mij al snel over the top waren . Ik heb al moeite genoeg om te voelen, gewoon te voelen. Wat wil ik wel en wat wil ik niet. Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt, dat zei mijn vader vroeger over mij. Ik was dat meisje dat de ene dag de hemel bestormde en de andere dag verzoop in verdriet. Dat ben ik niet (meer?). Ik ben vlak, vlakker en draai mijn ritme. Ik doe mijn ding en vraag me niks af.<br />Maar soms ben ik zo onrustig. Dan zijn er teveel dingen die niet kloppen.<br /><br />Marij had gezegd dat ik op zoek moest gaan naar mezelf. Naar mijn diepere kern, naar mijn ik, mijn ziel, whatever. Ze vond dat ik over me liet lopen, mijn grenzen niet bewaakte en me teveel wegcijferde. Het maakte mij niet echt veel uit. Ik was best tevreden zo. Ik deed mijn ding, zorgde voor het leven van anderen voor wie ik dat had afgesproken en alle anderen die zij vervolgens meenamen mijn huis in, bewaakte hun welzijn en zag dat als mijn taak. De hele dag door opruimen, wassen, inkopen doen, koken, opruimen, wassen, regelen, serveren, het maakte niet uit of het dinsdag of zondag was. Elke dag was hetzelfde en er was geen verschil tussen weekend of een doordeweeksedag. <span style="font-style: italic;">Maar hee, wat een gezeik, daar had ik toch zeker zelf voor gekozen. En als ik dat niet wilde, moest ik het anders regelen. Zo simpel is het toch. Je bent verantwoordelijk voor je eigen leven. Hoe vaak had ik dat niet gehoord. </span>Hoe vaak had ik dat niet zelf gezegd. "Het lijkt wel of je ontevreden bent", zei hij, maar dat was nou precies wat het niet was. Ik was niet ontevreden, ik wilde niet ontevreden zijn. Nee, ik wilde horen dat anderen tevreden waren. Nog steeds was en ben ik op zoek naar de complimenten van anderen. Ik wil horen dat het goed is wat ik doe, dat het gewaardeerd wordt.<br /><br />Ik ben in mijn emotionele ontwikkeling ergens blijven steken vroeger, dat is wel zeker en daarom zit ik nu op Vlieland, met een opdracht van Marij nota bene.<br /><br />Ik kan andere mensen niet helpen hoe graag ik dat ook zou willen. Nee, ik klap dicht bij face to face vraagstukken. Wel als ik er een tijdje over kan nadenken maar niet in het direct 1-op-1 hulp verlenen. Ik voel teveel mee met het verdriet van anderen, ik voel medelijden en ik ben zo bedroefd om wat zij voelen. Ik weet niet wat ik moet zeggen om te helpen, ik weet niet welke strategie ik uit de kast moet trekken om te zeggen wat nodig is, om ze uit dat moeras van ellende te trekken. Nee, ik ben zo iemand die bij ze in het moeras van ellende gaat staan, tot de enkels in het moeras gaat staan, die gaat voelen hoe koud het water is, die gaat voelen hoe moeilijk het is om los te komen uit het moeras. Wat heb je eraan als je niet de tranen kunt drogen, als je niet degene kunt zijn die de juiste antwoorden geeft?<br /><br />Marij zei dat dus dat het niet goed was met me. Ik moest een eigen leven hebben en dingen ondernemen.<br /><br />Wat die ziel betreft, daar had ze me geraakt. Dat vond ik wel mooi. Ik hoopte op een mooie oude, wijze ziel. De vraag was alleen of ik er iets van zou zien. Al drie dagen was ik hier en had ik niemand gesproken.<br />Er was niks gebeurd, ik had niks gevoeld. Ik zat nog steeds in mijn hoofd en vroeg me hardop af hoe ik dat zou moeten doen. Hoe kom ik bij mijn gevoel en is er wel een gevoel?<br /><br />Marij had ook gezegd dat ze vond dat ik een muur om me heen had met een zware dichte deur. Wat zou er achter die deur zitten? Ze zei dat ik me verstopte en dat ze pas echt een idee van me zou hebben als ik die deur zou openen. Ik zag het wel voor me, maar wist echt niet hoe…<br /><br />Het was heerlijk om cirkels te maken met mijn tenen in het zand. Heerlijk om de aanspoelende golven over mijn voeten te voelen. Maar ook koud en eenzaam. Shit,ik voelde me gewoon eenzaam en alleen.Wat deed ik hier eigenlijk?<br /><br />Ik moest gaan lopen, bewegen dat is altijd goed. Ik liep met de zon op mijn rug. Dat had ik altijd heerlijk gevonden, de zon op mijn rug. Ik trok de bandjes van mijn topje omlaag zodat de zon vrij spel had op mijn schouders. Verbranden, dat zouden mijn schouders zo zonder zonnebrandcrème, maar dat kon me niet schelen. Ik genoot van de warmte op mijn huid. In de verte zag ik een pier en besloot dat als keerpunt te kiezen. Als ik daar zou zijn, zou ik omkeren. Ik liep door de branding en het water streelde mijn blote voeten.<br /><br />Halverwege de pier kwam hij me tegemoet. Hij was groot, zongebruind en had donkerblonde krullen. Het zei me niets, hij zei me niets. Het was altijd zo geweest. Ik had er geen oog voor. We naderden elkaar tot ongeveer twee passen. Ik bukte me omdat ik de meest geweldige witte schelp zag die ik zo graag aan mijn verzameling toevoegde. Behalve gladde stenen had ik een liefde opgevat voor perfecte witte schelpen. Deze leek te ontbreken in mijn verzameling. Ik bukte en pakte de schelp op. Toen ik overeind kwam, keek ik in zijn bruine ogen die me vragend aankeken. “De schelp”, stamelde ik. “Ik zocht precies een schelp als deze…”.<br />Wat klonk dit stom, had ik nou iets beters? Snel liep ik door, vestigde mijn blik op de pier en begon te lopen. Recht op mijn doel af.<br /><br />Aangekomen bij de pier, besloot ik niet terug te keren, maar linksaf te slaan naar het strandpaviljoen. Het natte strand veranderde in rul zand en ik had moeite om blootsvoets snelheid te maken, wat ik wel wilde. Ik wilde rennen, ik wilde vaart maken. Ik probeerde mijn denken uit te schakelen en rende zo hard als ik kon.<br /><br />Hij greep me in mijn val. Ik viel in zijn armen en samen rolden we in het zand. Ik wist meteen dat hij het was. Ik kende hem al zolang, hoe had ik kunnen vergeten wie hij was. Mijn lippen begroef ik in zijn donkerblonde krullen, mijn handen zochten onder zijn shirt en mijn hart probeerde in hetzelfde ritme te bonzen als het zijne. Alles wat ik altijd had genist, wat ik nooit had geweten maar wat wel altijd op de achtergrond had gesluimerd, kwam op dat moment aan de oppervlakte.<br /><br />Niets wat ik had gezocht, niets wat ik had gemist, maar alles wat ik toch zo graag wilde vinden, vond ik daar in ik het zand en terwijl het water over mijn voeten golfde voelde ik geen kou en geen eenzaamheid. Ik voelde gelijkheid en rust en in mijn hoofd was het eindelijk stil. Ik hoorde zelfs de stem van Marij niet meer.<br /><br />Mijn hoofd had verloren van mijn hart. Mijn ziel was aan het woord en ik voelde me rustig. Ik was niet meer op zoek.<br /><br />Mijn hoofd had verloren van mijn hart. Met hart en ziel….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-722056655943428679?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-13649453113596260722009-10-20T15:51:00.005+02:002010-10-19T12:30:56.140+02:00als kindals kind luister ik naar bomen<br />en vraag ze soms om raad<br />als kind leer ik van mijn dromen<br />en vind ik inspiratie op straat<br /><br />als kind kan ik heel goed zwijgen<br />en de taal spreken van het hart<br />als kind kan ik contact krijgen<br />met wat me als volwassene verwart<br /><br />ik zie engelen dansen<br />hoor wolven huilen<br />een zonnestraal is 1000 kansen<br />en tranen kan ik ruilen<br /><br />als kind ben ik er zo dichtbij<br />ik reik ernaar met mijn hand<br />ik voel me gemakkelijk en vrij<br />in dit door kinderen gedroomde land<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-1364945311359626072?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-33750980166745755902009-10-13T21:22:00.007+02:002010-10-19T12:31:12.289+02:00hart en hoofdgedachten zijn vasthoudend<br />maar het geloof in je gedachten<br />houdt je nog meer vast<br /><br />je hoofd wil je leiden<br />maar spreekt niet tegen je hart<br />maar je hart tegen<br />wat zo graag weten wil wat jij voelt<br /><br />laat je ziel de weg wijzen<br />het is de stem van je hart<br /><br />als je je ziel de leiding geeft<br />zullen je gedachten de banden doorbreken<br />en zal je hart zich openen als<br />de poort naar een nieuw begin<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3375098016674575590?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-49507499984148029222009-10-10T19:21:00.008+02:002010-10-19T12:31:26.961+02:00gijzelingje mag altijd bij me komen<br />je pakt mijn hand maar vast<br /><br />je mag altijd praten over dromen<br />en over wat jouw hart belast<br /><br />je mag altijd naar me toe gaan<br />je weet dat ik er ben<br /><br />je mag altijd binnenkomen<br />de sleutel heb je al<br /><br />maar als je stiekem weggaat<br />doe dan het licht niet uit<br /><br />de gedachte dat je me verlaat<br />schuif ik liever voor me uit..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-4950749998414802922?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-54331287190543036042009-10-09T14:30:00.004+02:002010-10-19T12:31:41.542+02:00zentransparante krachten<br />tillen me op en nemen me mee<br />vederlichte gedachten<br />geef ik aan de wolken mee<br /><br />ik wil hier zijn zonder rede<br />hart zijn zonder hoofd<br />hier en nu in vrede<br />de stemmen en het licht gedoofd<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-5433128719054303604?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-78544118720252797042009-10-07T21:08:00.007+02:002010-10-19T12:31:55.003+02:00storm aan zeehuizenhoge golven breken op graniet<br />woest water getemd door een rots<br />steeds opnieuw hervonden kracht<br />afgevuurd als in eenzame trots<br /><br />het gesteente, krachtig, ongenaakbaar<br />onwrikbaar en onvermoeibaar<br />biedt het hoofd aan de woeste oceaan<br />breekt huizenhoge golven en blijft geduldig staan<br /><br />als het water eindelijk haar rust vindt<br />en haar hoofd buigt bij kalme wind<br />is zichtbaar dat de rots nog hoog overeind staat<br />maar dat ook de stroming zijn sporen achterlaat<br /><br />de scherpte is afgevlakt, de hardheid is vervaagd,<br />de strijd tussen water en steen, er is geen winnaar,<br />ze zijn samen één<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-7854411872025279704?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-2950503224525180272009-10-07T20:54:00.008+02:002009-11-20T15:13:39.261+01:00tijdDit verhaal gaat over tijd.<br />Liever gezegd: mijn tijd nu ik wacht op een operatie en een tijdje niet kan werken (november 2008).<br /><br />Want weet je hoeveel tijd ik nu heb?<br /><br />Tijd om uren met m’n hond door het bos te dwalen en zelfs te verdwalen.<br />Tijd om batterijen per 10 in een zakje te stoppen met m’n naam en adres erbij (en nou maar hopen dat ik een reischeque win).<br />Tijd om het stemformulier van het waterschap in te vullen en ook nog op de bus te doen (ja, ik ben die enige stemmer).<br />Tijd om dat vieze randje boven op de schilderijen af te poetsen.<br />Tijd om te strijken en dit keer echt netjes!<br />Tijd om op dinsdagmiddag half 5 al de open haard aan te steken.<br />Tijd om met wildvreemden te gaan koffiedrinken (ja, dat heb ik echt gedaan deze week).<br /><br />Tijd om voor elk wissewasje naar het dorp te gaan.<br />Tijd om met iedereen een iets langer dan “goedemorgen” praatje te maken.<br />Met de caissière, de langsfietsende politieman en de slijter<br />(zou het trouwens een slecht teken zijn dat de plaatselijke slijter mij kent?)<br />Tijd om allerlei testjes in te vullen op internet, van competentietesten, intelligentietesten tot “hoe ga je als moeder om met een puber in huis” en “hoe hou je je relatie leuk”.<br />Tijd om alle vogels op een willekeurige donderdagmorgen in mijn tuin te tellen: 15 verschillende soorten!<br />Tijd om te proberen een voorbijrennende eekhoorn te vangen (heb ik altijd al gewild zo’n lief beestje in huis).<br />Tijd om te luisteren naar al die verhalen van andere hondenbezitters (weet je dat bijna elke hond iets ernstigs heeft, bijvoorbeeld suikerziekte, schouder uit de kom, gewrichtsklachten…. jeetje)<br /><br />Tijd om alle folders te lezen die er nu heeeel veel in de bus vallen.<br />Tijd om bij de kapper de privé en daarna ook nog de story te lezen (die kindjes van Willem en Maxima zijn echt schattig!)<br />Tijd om op funda binnen te kijken bij 235.159 keukens, woonkamers en badkamers.<br />Tijd om eens echt goed te luisteren naar wat mijn kinderen zeggen in plaats van alleen maar even terug te hummen (ze zijn eigenlijk heel intelligent en grappig, die kinderen).<br />Tijd om helemaal in mijn eentje dubbel te liggen van het lachen bij de bloopers van Gooise Vrouwen op YouTube (hilaaaaarisch, die Martin Morero).<br />Tijd om naar een 3uurdurende dvd van Julius Caesar te kijken (niet helemaal waar, want ik viel voor het einde in slaap.)<br />Tijd om met mijn lieve overbuurjongens slap te ouwehoeren over voetbal (heb ik helemaal geen verstand van).<br />Tijd om een zelfstudie op te pakken (ben al halverwege).<br />Tijd om gehoor te geven aan mijn eeuwige verlangen om de dingen op te schrijven.<br /><br />Tja, mijn gezin inclusief mijn hond varen wel bij deze oceaan aan tijd: heerlijk zoveel aandacht en verzorging.<br />En ik………..<br /><br />Ik heb alle tijd om nog eens op mijn rekeningsaldo te kijken (leuk dat internetbankieren, kun je op elk moment van de dag inloggen).<br /><br />En dan…. heb ik aan 1 seconde genoeg om te zien dat er inderdaad niks binnenkomt als ik niet werk!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-295050322452518027?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-16188158355372916202009-10-07T15:07:00.005+02:002010-10-19T12:32:20.157+02:00dromen en verlangende eenzaamheid voorbij<br />en zwijgend loop je verder<br />blootsvoets over het smalle pad<br />je weet dat het voorbij is<br />en dat het leven zich hervat<br /><br />het zoeken ging toch over<br />maar in een peilloos verdriet<br />je laat je tranen stromen<br />er is niemand die het ziet<br /><br />hoe kon je je verbonden voelen<br />met iets wat er nooit was<br />het schreeuwen in je zwijgt<br />je drinkt uit een gebroken glas<br /><br />ik wil nu niet meer wachten<br />en in het licht gaan staan<br />mijn hart en ziel verzachten<br />en laat je zachtjes gaan....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-1618815835537291620?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-51678136780591137.post-36644918025819154842009-10-06T20:15:00.011+02:002010-10-19T12:32:39.201+02:00de ontsnappingEllis kon niet geloven dat ze het echt had gedaan. Dat dit, waar ze nu was en wat ze nu deed, de nieuwe realiteit was. Ze keek uit het raam van de trein die haar naar huis zou brengen. Natuurlijk was het niet haar huis maar zo voelde het wel. Ze wreef over haar slaap, waar een lichte hoofdpijn opkwam. Heel even gaf ze toe aan de behoefte om haar ogen te sluiten. Dat kon nu. Morgen zou ze er zijn en morgen zou alles anders zijn. Morgen was het precies drie jaar geleden dat Rosa, de Italiaanse au pair, of liever personal assistant (p.a.) bij Ellis was komen wonen. In de prachtige, door Martin zelf ontworpen nieuwbouwvilla, voorzien van alle luxe die je maar kon bedenken, uiteraard met jacuzzi, zwembad en gastenverblijf was een p.a. onontbeerlijk. Er waren geen kinderen om voor te zorgen maar daar ging het niet om. In hun kringen was het gebruikelijk om regelmatig dineetjes, champagnepartijtjes en clubavondjes te organiseren, denk alleen maar aan de Rotary, de ondernemerskring en de golfclub natuurlijk. Daar heb je goed personeel voor nodig. Martin had de p.a. geregeld via een vriendje van de golf en had zich daarna niet meer met haar bemoeid. Te druk.<br /><br />In de afgelopen drie jaren waren Rosa en Ellis steeds meer naar elkaar toegegroeid. Ook in uiterlijk opzicht. Soms werd wel eens gezegd dat ze zusjes leken. In werkelijkheid was het juist het verschil tussen Ellis en Rosa dat ervoor zorgde dat ze zo close werden.<br />Ellis zuchtte, god, wat had ze toneel gespeeld de afgelopen jaren. Ze had zo genoeg van dat leventje waarin alles draaide om luxe, buitenkant en uiterlijk vertoon. De dineetjes op perfect gedekte tafels in de tuin, de zogenaamde vriendschappen met andere rijke echtgenotes, de strijd om het meeste en het beste van alles. Het gebrek aan sympathie en humor, om over echte vriendschap en liefde maar te zwijgen. Ze voelde zich al jaren mijlenver verwijderd van Martin en aangezien ze nauwelijks meer met elkaar spraken, kenden ze elkaars verlangens en dromen niet. Ellis wilde ontsnappen aan deze wereld en hunkerde naar een eenvoudig en gelukkig leven. Haar bereidheid om dat te bereiken was gegroeid naarmate Rosa meer verteld had over vroeger. Over hoe ze was opgegroeid bij haar grootouders die een kleine wijngaard onderhielden op Sicilië. Wanneer Rosa vertelde over het klimaat en het landschap van haar jeugd kon Ellis de warmte voelen op haar huid en zag ze de druivenranken voor zich alsof het haar herinneringen waren. En terwijl Rosa moeiteloos kon bewegen in de wereld van de nouveau riche en genoot van de rijkdom en het comfort,voelde Ellis steeds sterker wat zij ontbeerde.<br />Beetje bij beetje bereidde Ellis haar plan –uiteindelijk tot in de puntjes- voor. Ze moest hier weg. Ontsnappen. Dat wist ze zeker, ze wist ook hoe, ze wist alleen niet wanneer. De meeste zorgen had ze gehad over Martin. Wat als hij er achter zou komen? Het was al lang geleden dat ze elkaar hadden aangeraakt, maar als dat wel zou gebeuren, zou hij het weten.<br /><br />Opeens was het lot haar gunstig gezind geweest, want net toen ze zich langzaam maar zeker realiseerde dat haar plan nooit zou slagen zolang, kreeg ze een alarmerend bericht. Martin was tijdens een korte sportvakantie verongelukt. Verongelukt nota bene. Met een klein vliegtuigje ergens in de Zwitserse Alpen. Ze had onmiddellijk geweten dat ze nu snel moest handelen. Tijd om de rouwende weduwe te spelen was er niet, niet voor haar. Over twee dagen zou het lichaam van haar overleden echtgenoot naar Nederland gevlogen worden en drie dagen daarna stond de begrafenis gepland. Op dat moment moest het geregeld zijn. Rosa was volledig ingespeeld. Ze hadden vaak genoeg geoefend. De kleding van Ellis stond haar goed. Het haar moest een klein beetje worden bijgekleurd en in het goede model worden geknipt. De sieraden en donkere zonnebril van Ellis deden de rest. Het was niet meer dan logisch dat ze ruilden. Ze ruilden van leven en identiteit…Niemand zou het weten.<br /><br />Ellis opende haar ogen en voelde zich opgelucht dat haar hoofdpijn weg was. Ze keek naar buiten en zag dat de trein bijna bij de haven was waar Ellis op de boot naar Sicilië zou stappen.Ze zou de grootouders van Rosa in haar armen sluiten als haar eigen vlees en bloed. De oude mensen zouden het verschil niet merken. Ellis en Rosa hadden goed geoefend.<br /><br />Tegelijkertijd steeg boven Zwitserland een klein vliegtuigje op. Martin had vijf dagen gewacht en wist dat er niet meer naar hem werd gezocht. Het had hem veel geld gekost, maar het was hem gelukt iedereen te laten geloven dat hij dood was. Gisteren was zijn begrafenis geweest. Martin voelde rust over zich komen toen hij dacht aan zijn bestemming. Zielsveel had hij van Ellis gehouden, maar dat was te lang geleden. Ze waren uit elkaar gegroeid en hadden elkaar letterlijk niets meer te zeggen. Ellis was maar in één persoon geïnteresseerd geweest en dat was Rosa. Martin begreep dat niet, bemoeide zich nooit met haar, hij wist niet eens wie ze was en waar ze eigenlijk vandaan kwam. Hij had de personal assistant overgenomen van zijn golfpartner, maar die sprak hij vanwege een gestrand huwelijk al jaren niet meer. Ach,zijn nietszeggende leven was eindelijk voorbij. Zijn lege huwelijk was voorbij. Hij schudde alles van zich af en stuurde het vliegtuigje naar het zuiden, op weg naar de kleine wijngaard die hij had gekocht op Sicilië. Eindelijk kon hij gaan doen waar hij altijd van gedroomd had. Gelukkig had hij nooit met iemand gesproken over zijn droom.<br /><br />Ondertussen trok Rosa nog een baantje in het zwembad. De afgelopen dagen waren zwaar geweest, zeker de begrafenis en het spelen van de rol van rouwende weduwe. Het was echter perfect gegaan, niemand had het verschil gemerkt. Drijvend op haar rug bedacht ze hoe eenvoudig het was geweest dit keer. Over een uur zouden de papieren getekend zijn voor de verkoop van de villa. Naïef van Ellis om te denken dat Rosa geïnteresseerd zou zijn om haar leventje over te nemen. Met die zogenaamde vrienden zeker? Nee, zodra het geld van de makelaar binnen was zou Rosa haar eigen dineetjes organiseren en haar eigen wijnen drinken.Vervolgens zou ze gaan nadenken over haar toekomst. Het stond voor haar vast dat er meer te halen viel in deze schijnwereld van rijke maar ongelukkige mensen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/51678136780591137-3664491802581915484?l=verhalencarrousel.blogspot.com' alt='' /></div>Roeliennoreply@blogger.com0